Rozróżnia się dwa podstawowe rodzaje arytmii: częstoskurcz, czyli nieprawidłowe przyspieszenie podstawowego rytmu serca, i rzadkoskurcz, czyli nieprawidłowe spowolnienie rytmu. (Określenia te odnoszą się tylko do wyjątkowo dużego przyspieszenia lub spowolnienia akcji serca i nie stosują się do normalnych zmian rytmu, jakie zachodzą w ciągu doby, w zależności od tego, czy pozostajemy w spoczynku, czy też wykonujemy jakiś wysiłek). W stanie spoczynku częstość akcji serca wynosi 60-100 uderzeń na minutę. Za częstoskurcz uważa się przyspieszenie powyżej 100 uderzeń na mi-nutę, za rzadkoskurcz - poniżej 60 uderzeń na mi-nutę. Zarówno częstoskurcz, jak i rzadkoskurcz mogą mieć charakter napadowy lub stały. Większość arytmii to częstoskurcze. Niektóre powstają w przedsionkach, inne - w komorach serca. Bardziej niebezpieczne są arytmie komorowe. Przyczyną większości przypadków nagłego zgonu z powodu choroby serca nie jest, jak do niedawna sądzono, zawał mięśnia sercowego, lecz arytmia komorowa. Szczególnie groźne jest migotanie komór-szybkie niemiarowe skurcze poszczególnych włókien mięśnia komór serca, tak nieskoordynowane, że komory nie kurczą się jako całość, lecz chaotycznie migotają, wskutek czego ustaje krążenie krwi. Migotanie komór, jeśli nie zastosuje się zabiegów reanimacyjnych, prowadzi do śmierci w ciągu kilku minut. Przyczyną rzadkoskurczu mogą być zaburzenia .-. obrębie sieci nerwów regulujących pracę serca A węźle zatokowym, w którym powstają bodźce elektryczne, albo w przewodzeniu tych bodźców A obrębie serca. W tym ostatnim przypadku, określanym jako blok serca, sygnały elektryczne nie docierają z przedsionków do komór wskutek różnych zaburzeń przewodzenia. Przewodzenie tych bodźców może być zablokowane na stałe lub przejściowo. W najgorszym przypadku aktywność elektryczna serca może ustać całkowicie, co powoduje zatrzymanie czynności serca.