Najdokładniejsze potwierdzenie arytmii daje zapis elektrycznej aktywności serca (EKG). Badanie elektrokardiograficzne ma znaczenie tylko wtedy, gdy zapis EKG zostanie zarejestrowany podczas trwania niemiarowości, co nie zawsze bywa możliwe. W celu wykrycia podejrzewanej arytmii zakłada się pacjentowi tzw. monitor Holtera - urządzenie rejestrujące czynność elektryczną serca przez 24 godziny. Łatwiej jest rozpoznać zaburzenia rytmu na pod-stawie testów prowokujących jej wystąpienie. Testem takim może być np. próba wysiłkowa na stacjonarnej bieżni, mogąca wyzwolić arytmie prowokowaną przez wysiłek fizyczny. Pomocne dla rozpoznania i ustalenia typu nie-miarowości jest badanie elektrofizjologiczne. Po-lega ono na wprowadzeniu do serca przez żyły lub tętnice cewnika z miniaturowymi elektrodami, które umieszczone w różnych punktach serca rejestrują przewodzenie bodźców elektrycznych. Otrzymana w ten sposób "elektryczna mapa serca" pozwala ustalić lokalizację, kierunek i szybkość przewodzenia bodźców i co za tym idzie, wskazać lekarzowi miejsce powstawania zaburzeń lub przerwania przewodzenia.